Zondagsgemijmer 7: Jimmy 'Bo' Horne - Spank

Ik ben twaalf en sta naast onze Simca 1100. Een bruine naar sigaren ruikende roestbak die vroeger van opa was. Voor vijf gulden doe ik anderhalf uur alsof ik de auto poets. De autoradio staat voluit aan. Ik lig langdurig op de achterbank en als de tijd om is, zet ik de auto zelf op het grindpad naast ons huis. Dat mag van mijn vader.

Ik weet niet wat mij bezielt maar deze zaterdag besluit ik een rondje door de buurt te rijden. Ik start de auto en geef gas. De Simca schiet vooruit de Beatrixstraat in. Ik geniet en zet de radio harder. Spank! Ik geef plankgas en ik zing voluit mee. Hoehoeeeehoehoee. Rechtsaf de Emmastraat in. Spank! Ik zwaai stoer naar een vriendje die met open mond zijn fiets stilzet. Dan gaat het mis.

Een rookpluim vult de cabine. In paniek rij ik met een verhitte motor en brandende ogen terug naar huis. Zestig in zijn één is niet goed voor een Simca. Ik word duizelig. De motor gilt heel eng en de rook slaat op mijn longen. Hoestend - met het hoofd uit het open raampje - rij ik met hoge snelheid ons pad op. Ik rem, draai de sleutel om en gooi de deur open. Rochelend val ik uit de auto. Koppijn. Rode ogen. Brandende longen. Mijn vader staat mij met de armen over elkaar op te wachten. Spank, schreeuwt Jimmy. Hoehoeehoehoeee.

Zondagsgemijmer 3: ELO - Turn to stone

Elf jaar. Wat weet ik van de wereld? Elke jongen in mijn klas ligt onder de dekens met Agnetha Fåltskog of Penny de Jager. Of, als je echt fantasie had, allebei. En ik? Ik lees alleen nog maar stripboeken van Storm want ik ben tot over mijn oren verliefd op Roodhaar.

Het was mijn neef en tevens groot stripliefhebber Pieter die mij uit deze roes wist te krijgen. Door met een bezwerende blik de elpee van ELO in mijn handen te drukken. Op de hoes prijkt een UFO als een soort lichtgevende jukebox. Ik ben gek op ruimteschepen, dus de elpee krijgt mijn volle aandacht.

Neef Pieter heeft een echte stereo op zijn kamer. Niet zo'n lullige pick-up met de deksel als speaker zoals ik. Nee, hij heeft een halfautomatische Dual platenspeler, een grote goudkleurige Marantz versterker met mooie piekmetertjes en grote zwarte boxen met van dat dikke zwarte schuim op de voorkant.

Mijn Tante werkt zes dagen per week. Ze is dus niet thuis. Da’s goed voor het volume. Pieter haalt in slow motion de gitzwarte plaat uit de blauwe hoes. Dan draait hij de versterker op twaalf, het maximum. Een lichte brom kreunt alvast uit de boxen. De naald zakt langzaam in het vinyl. Gekraak. Langzaam zwelt het nummer aan. Een volstrekt nieuw geluid knalt uit Pieter’s boxen. Een orkest van synthesizers. Oneindig gedubbelde zangpartijen. Extase. Neef Pieter bewijst opnieuw lichtjaren op mij voor te lopen. Ik maak het meteen uit met Roodhaar. Ik ben nu op ELO.

Home: oorbijter

Zondagsgemijmer 2: The Doors - Love her madly

Waar was ik toen ik deze onvergetelijke plaat voor het eerst hoorde:



Ik ben vijf vingers. Ik speel bij Hansje. Hij woont een paar deuren verderop. De vader van Hansje heet Heuvel en dat vind ik een rare naam. Heuvel. Meneer Heuvel heeft een snor en heel vaak een wit verband over een oog geplakt. Dan zit er een splinter in. Hij werkt bij een autosloperij. Elke middag om vier uur zetten ze hem met een vieze overall in de straat af en loopt hij met een oranje broodtrommeltje naar huis. Daar gaat hij douchen en aardappelen eten.

Soms mag ik van meneer en mevrouw Heuvel op zaterdagavond zelfgebakken frieten eten en Swiebertje kijken. Wij hebben thuis geen televisie. Onze God is veel strenger dan die van meneer Heuvel. Als de mamma van Hansje weg is, doet meneer Heuvel gek. Hij rookt rare sigaretten en zet wel 100 keer hetzelfde singletje op met orgels en dan gaat hij wild dansen met zijn armen hoog in de lucht en zijn hoofd naar achteren. Hansje en ik dansen vrolijk mee, dit klinkt stukken beter dan Dikkertje Dap van de Leidse Sleuteltjes, mijn eerste singletje.

Home: oorbijter

Zondagsgemijmer 1: James Brown - Blind man can see it

Waar was ik toen ik deze onvergetelijke plaat voor het eerst hoorde:

Zomer 1973. Tegen zessen. Ik step nog wat in onze straat. Zodra de lantarenpalen aangaan eten we gehaktballen, aardappelen en doperwten. Extra fijn. Halverwege onze straat blijf ik staan. Hier woont een leuke donkere meneer. En een aardige donkere mevrouw. Met grote witte tanden die zo wijd naar buiten staan dat haar lach twee keer zo hard klinkt. Het raam staat open. In het huis wordt met trommels muziek gemaakt. Donkere mensen houden van trommels. Dat heb ik op school geleerd. Vanuit het raam hoor ik de donkere meneer schreeuwen: 'Taga taga taga'. En dan hoor ik een trommel die hem nadoet. De meneer is boos. Het moet over en dan goed. 'Taga taga taga'. Hij roept ‘wantoe’ in zijn eigen taal. Dan klinkt er ineens heel veel muziek. Wauw. Hij heeft vast zijn hele familie te logeren.

De muziek is onweerstaanbaar. Ik zet mijn step tegen de heg en maak een dansje op de stoep. Jaloers kijk ik naar binnen, maar ik zie ze niet. Mijn familie speelt geen muziek. Ja, mijn vader, die heeft een elektrisch orgel. Hij drukt altijd eerst de verkeerde toetsen in en dan pas de goede. Je kan er niet op dansen. Mijn vader gaat altijd enorm zweten tijdens het orgelspelen. Hij trekt een gezicht alsof het orgel met veel kracht omhoog wil stijgen en hij het met twee armen op de grond moet houden. Ik wed dat die aardige donkere meneer daar binnen helemaal niet zweet. Die komt uit een warm land en dan ben je wel wat gewend. Ik hoor zijn familie lachen terwijl ze lekker muziek maken. Jaloers sluit ik dansend mijn ogen. Ik zie het ineens helemaal voor mij. Pappa lachend achter het orgel, opa achter een drumstel en tante Bep plukkend aan een basgitaar.

Als ik mijn ogen weer open hangen de donkere meneer en de donkere mevrouw lachend uit het raam. Ze beginnen te klappen. Ik stop meteen met dansen en krijg een rood hoofd. Ik grijp mijn step en ga er zo hard als ik kan vandoor. Oei, de lantarenpalen zijn al aan. Voor straf geen gele vla vanavond.

Home: oorbijter